901.Mellisa- Dziewczyna, która znała imiona drzew i przyjaźniła się z pszczołami

Nikt nie wiedział, ile miała lat. Wiosną wyglądała jak młoda dziewczyna, a jej radosny śmiech wypełniał każdy zakątek lasu, niósł się przez kwieciste łąki i pluskał w rzekach. Latem rysy jej ogorzałej słońcem twarzy wyglądały już inaczej, poważniej, dostojniej, ale nadal była w niej ta dzikość, ta słowiańska dusza, która wyrywa do śpiewu, do tańca i do miłości. Jesienią jej oczy miały głębię starych jezior i zdawać się mogło, że wśród włosów dostrzec można było rude liście. A zimą… Zimą nikt jej nie widywał, a ci, którym udało się przejść zaśnieżone drogi, mówili, że jej włosy przybierały barwę tychże dróg i wiły się nimi, jakby chciały ją otulić. 

Dzieci mówiły, że potrafiła rozmawiać z ptakami. Starzy ludzie twierdzili, że zna język drzew. Ona sama nigdy niczego nie wyjaśniała. Przytakiwała na każdą z tych plotek i uśmiechała się swoimi oczami, które co rusz miały inny kolor.

Za nic miała ludzkie gadanie. Liczył się tylko ten spokój, ta cisza, to ukojenie, które czuła. Każdego ranka wychodziła boso na mokrą od rosy łąkę. Zatrzymywała się przy tych samych roślinach, dotykała ich liści i szeptała coś cicho, jakby się witała. Nie zbierała niczego zachłannie. Brała tylko tyle, ile było potrzebne. Resztę zostawiała ziemi, która przecież także musiała oddychać.

Ludzie przychodzili do niej z różnymi troskami. Choć trafiali do niej tylko ci, którym las pozwolił tu trafić. Jednego bowiem dnia ścieżka do jej chaty była widoczna, drugiego już zarastała takimi gęstwinami, że najbardziej wytrawny wędrowiec mógłby się zagubić.

Szczęśliwcy, którym udało się dojść, wyjawiali swoje problemy. Jedni nie mogli spać. Inni zapomnieli, jak brzmi cisza. Jeszcze inni nosili w sercach ciężary, których nie dało się nazwać.

A ona słuchała uważnie. Czasem odpowiadała. Czasem tylko prowadziła ich na skraj lasu i kazała usiąść pod starym dębem. Szeptała im imię drzewa i odchodziła. Mówiła, że niektóre odpowiedzi są zbyt stare, by mogły pochodzić od człowieka. W takich chwilach wiatr poruszał gałęziami, a liście szeleściły jak głosy przodków. Dla niej nie było w tym nic niezwykłego. A ci, którzy przyszli po lek, dostawali go od drzewa, a później dopiero od niej.

Wierzyła, że świat nie kończy się na tym, co można zobaczyć. Że pod korą drzew płyną opowieści starsze od pamięci. Że ptaki niosą wiadomości między niebem a ziemią. Że ci, którzy odeszli, nie znikają całkiem — tylko uczą się mówić do nas innym językiem.

Było jeszcze coś szczególnego, co sprawiało, że patrzyło się na nią z zadziwieniem.

Dokąd szła, tam pojawiały się pszczoły. Nie roiły się wokół niej natrętnie, ani nie siadały na jej dłoniach jak w starych baśniach. Po prostu były. Krążyły nad kwiatami, które wybierała. Towarzyszyły jej podczas wędrówek przez łąki. Czasem jedna z nich przysiadała na skraju drewnianego stołu, przy którym sortowała zebrane rośliny. I tyle, albo aż tyle.

Ludzie ze wsi mówili, że tylko pszczoły znają jej prawdziwe imię, a ona sama nikomu go nigdy nie zdradziła. 

Gdy była dzieckiem, babka opowiadała jej, że pszczoły pamiętają więcej niż ludzie. Że słyszą słowa wypowiedziane w radości i w smutku, i przechowują je w swoich złotych ulach. 

Wieczorami, kiedy siadała przed chatą i obserwowała zachody słońca, często wspominała babcię. W dłoniach trzymała gliniany kubek, z którego unosił się delikatny, cytrusowy aromat. I uśmiechała się do życia i do babki, która to wymyśliła i nadała jej imię Melisa.

Może dlatego ludzie tak bardzo łaknęli jej uleczającej mocy? Może przychodzili do niej nie po radę, nie po lekarstwo, ale po ukojenie i przypomnienie, że można żyć wolniej, że nie trzeba walczyć z każdym dniem. Że czasem wystarczy wsłuchać się w śpiew kosa o świcie albo w szelest liści podczas letniego spaceru.

Melisa wiedziała coś, o czym współczesny świat niemal zapomniał. Że spokój nie jest czymś, co trzeba zdobyć. On już tu jest. Rośnie przy ścieżkach, ukrywa się wśród ziół, przylatuje wraz z ptakami, mieszka w cieniu starych drzew.

Trzeba tylko nauczyć się go rozpoznawać. Wziąć głęboki oddech, łyk aromatycznego naparu i być. Tu i teraz, być.